Waar is je God nu?

Mirthe stelde onlangs op haar blog de hamvraag of haar lezers in God geloven.

Goede vraag. Een antwoord op haar blog zou teveel plaats in beslag nemen, dus even hier.

Kleine lama’s en het kruis
Mijn achtergrond is christelijk en ik heb de daaruitvoortvloeiende rooms-katholieke indoctrinatie meegemaakt: gedoopt, communie, zondagse kerkbezoeken en een college waar het metershoge wapenschild ons wees op onze plichten “Ora et Labora” (Bid en Werk), ik ken de kerkelijke feestdagen, verbazingwekkend veel verhalen van de Bijbel, heb veel dagdagelijkse rituelen meegemaakt (een kruisje op je voorhoofd!), heb missen gevolgd volledig in het Latijn, ik kan zelfs aanspraak maken op een écht Tante Nonneke.

Ik kan mijn christelijke roots niet verloochenen, maar de rooms-katholieke doctrine heb ik van me afgegooid. Ik kan niet geloven in het instituut: de dogma’s, het afwijzen van mensen op basis van geaardheid, gender, de hypocrisie, de hierarchie en de onwil in het reine te komen met een verleden dat op zijn zachtst gezegd niet netjes is.

Wat dan wel?
Tijdens mijn tienerjaren ben ik links en rechts wat gaan shoppen en snuffelen: zen-boeddhisme, agnosticisme, atheïsme, islam,… Blijkbaar was de nood hoog aan antwoorden op de grote levensvragen. Iets wat me kon helpen om mijn weg te vinden.