Waar is je God nu?

Mirthe stelde onlangs op haar blog de hamvraag of haar lezers in God geloven.

Goede vraag. Een antwoord op haar blog zou teveel plaats in beslag nemen, dus even hier.

Kleine lama’s en het kruis
Mijn achtergrond is christelijk en ik heb de daaruitvoortvloeiende rooms-katholieke indoctrinatie meegemaakt: gedoopt, communie, zondagse kerkbezoeken en een college waar het metershoge wapenschild ons wees op onze plichten “Ora et Labora” (Bid en Werk), ik ken de kerkelijke feestdagen, verbazingwekkend veel verhalen van de Bijbel, heb veel dagdagelijkse rituelen meegemaakt (een kruisje op je voorhoofd!), heb missen gevolgd volledig in het Latijn, ik kan zelfs aanspraak maken op een écht Tante Nonneke.

Ik kan mijn christelijke roots niet verloochenen, maar de rooms-katholieke doctrine heb ik van me afgegooid. Ik kan niet geloven in het instituut: de dogma’s, het afwijzen van mensen op basis van geaardheid, gender, de hypocrisie, de hierarchie en de onwil in het reine te komen met een verleden dat op zijn zachtst gezegd niet netjes is.

Wat dan wel?
Tijdens mijn tienerjaren ben ik links en rechts wat gaan shoppen en snuffelen: zen-boeddhisme, agnosticisme, atheïsme, islam,… Blijkbaar was de nood hoog aan antwoorden op de grote levensvragen. Iets wat me kon helpen om mijn weg te vinden.

Ik heb hét niet gevonden. Ik ben mezelf heel erg hard tegengekomen. De weg is belangrijker dan de bestemming, of missschien ìs de weg de bestemming, want gaandeweg heb ik gemerkt dat ik geloof in mezelf, in mensen, in iets wat ‘karma‘ nog het meeste benadert en in ‘Geloof, Hoop, Liefde en Dinges‘, onmiskenbaar een overblijfsel van mijn verleden, maar persoonlijk gemaakt. Van sommige dingen aanvaard ik dat ik er geen antwoord op heb. Is er een hiernamaals? Geen idee, dat zie ik dan wel. Is er een hogere macht? Ik denk het, maar dat is niet zo belangrijk. Het grootste deel van je leven vul je zelf in. Ik blijf een optimist, ik blijf geloven. Ik weiger cynisch te worden. Ik heb iets nodig, iets groters, dat katapulteert me vooruit in dit leven. Het is een levensfilosofie. De mijne.

Philosophy meets real life
Mijn oma is een zestal jaar geleden overleden. Ik was haar oogappel en zij de mijne. Ik heb geen afscheid van haar kunnen nemen: ik was op 1300 km van thuis en stomweg te laat. Haar dood maakte me triest, maar voor mij is zij niet weg: ik denk zowat dagelijks aan haar, ‘praat’ met haar en ik merk dat ze er nog is en naar me luistert. Het is moeilijk onder woorden te brengen. Vatbaar ook voor (mis)interpretatie, maar goed.

Maar mijn oma was er 77, cru gezegd: dan kun je er wel vrede mee nemen. Dan past het plaatje wel in mijn levensfilosofie.

Twee weken geleden werd het tien maanden oude zoontje van een kennis ernstig ziek. Op 48u was het afgelopen: van eerste symptoom tot zijn kaarsje dat abrupt uitging. Zomaar, van een lachend, vrolijk kind, het lichtpunt in zijn moeders bestaan tot een gedwongen afscheid.

En daar krijg ik het moeilijk: daar heb ik geen verklaring voor, dat valt niet te rijmen met wat ik geloof. Dit is enkel verdriet, een zwart gat. Het ‘iets’ waar ik in geloof, zegt me niets, geeft me geen antwoord, geen verklaring, geen houvast. Mensen als mijn grootvader bidden op zo’n moment en dat biedt hen steun. Soms hoor ik ‘omdat God het wil’. Alle respect voor meningen die niet de mijne zijn, maar ik geloof niet in lijden, niet in een hogere macht die zich bezighoudt met het wegplukken van zieltjes.

Het enige ik heb kunnen doen, is er veel aan denken en hopen dat de moeder steun heeft aan de liefdevolle vrienden die haar omringen.
En heel stilletjes hoop ik dat hij niet alleen is, waar hij ook moge zijn.